შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ქალები და გოგოები ხშირად განიცდიან მრავალგვარ და ურთიერთგადამკვეთ დისკრიმინაციას, როგორც სქესის, ისე შეზღუდული შესაძლებლობის ნიშნით. ეს უთანასწორობა შეიძლება გამოვლინდეს განათლების, დასაქმების, ჯანმრთელობის დაცვის, მართლმსაჯულების, სოციალური დაცვისა და საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ცხოვრებაში მონაწილეობის შეზღუდვით.
გაეროს შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა უფლებების კონვენციის მე-6 მუხლი პირდაპირ აღიარებს ამ პრობლემას და სახელმწიფოებს ავალდებულებს, მიიღონ ზომები შშმ ქალებისა და გოგოების სრული განვითარების, გაძლიერებისა და უფლებებით თანასწორად სარგებლობის უზრუნველსაყოფად.
კონვენციის განმარტებით, დისკრიმინაცია შეიძლება იყოს არა მხოლოდ პირდაპირი, არამედ ირიბიც, მათ შორის, გონივრულ მისადაგებაზე უარის თქმა. CRPD-ის კომიტეტის ზოგადი კომენტარი №3 ხაზს უსვამს, რომ შშმ ქალების წინაშე არსებული ბარიერები მრავალ სფეროს ერთდროულად მოიცავს.
რეალური გენდერული თანასწორობა მხოლოდ კანონში დისკრიმინაციის აკრძალვას არ ნიშნავს. აუცილებელია ფაქტობრივი, ანუ არსებითი თანასწორობის მიღწევა: ფიზიკური და ციფრული გარემოს მისაწვდომობა, ინფორმაციის ადაპტირებული ფორმატებით გავრცელება, გონივრული მისადაგება, ინკლუზიური განათლება, ღირსეული დასაქმება და თანაბარი ანაზღაურება.
განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს ჯანმრთელობის, მათ შორის სექსუალური და რეპროდუქციული ჯანმრთელობის მომსახურებაზე თავისუფალ და ინფორმირებულ წვდომას, სამართლებრივი ქმედუნარიანობის პატივისცემასა და გადაწყვეტილებების დამოუკიდებლად მიღების შესაძლებლობას.
ქალთა მიმართ დისკრიმინაციის ყველა ფორმის აღმოფხვრის კონვენცია სახელმწიფოებს ავალდებულებს, აღმოფხვრან ქალთა მიმართ როგორც სამართლებრივი, ისე პრაქტიკაში არსებული დისკრიმინაცია, ხოლო CEDAW-ის ზოგადი რეკომენდაცია №18 სპეციალურად მოითხოვს შშმ ქალებისთვის განათლების, დასაქმების, ჯანმრთელობის დაცვისა და სოციალური უზრუნველყოფის თანაბარი ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფას.
შშმ ქალები და გოგოები ასევე შეიძლება ძალადობის, ექსპლუატაციისა და უგულებელყოფის მომატებული რისკის წინაშე იდგნენ. ამიტომ პრევენციისა და დაცვის მექანიზმები: პოლიცია, თავშესაფრები, ცხელი ხაზები, სამედიცინო და იურიდიული მომსახურება, სრულად მისაწვდომი და ინდივიდუალურ საჭიროებებზე მორგებული უნდა იყოს. სტამბოლის კონვენცია მოითხოვს ძალადობისგან დაცვის ღონისძიებების განხორციელებას შეზღუდული შესაძლებლობის ნიშნით დისკრიმინაციის გარეშე.
ამასთანავე, შშმ ქალები უნდა მონაწილეობდნენ მათთან დაკავშირებული კანონების, პოლიტიკისა და პროგრამების შემუშავებაში პრინციპით: „არაფერი ჩვენ შესახებ ჩვენ გარეშე“. საჭიროა სქესისა და შეზღუდული შესაძლებლობის მიხედვით დაყოფილი მონაცემების შეგროვებაც, რათა უთანასწორობა ხილული გახდეს და სახელმწიფო პოლიტიკა რეალურ საჭიროებებს დაეფუძნოს.